Tien dagen vrijwilligerswerk doen lijkt weinig. Maar Kapila en ik hebben ook dit keer die dagen nuttig besteed. Een kleine greep van de activiteiten die we hebben georganiseerd:
- een danswedstrijd
- een tekenwestrijd
- een verkleedpartij

- Tang Soo Do-lessen gegeven (Koreaanse gevechtskunst)
- met 250 kinderen naar de bioscoop (met jongens die in het huis wonen waar wij verblijven, en kinderen uit twee andere opvanghuizen)
- met 125 kinderen naar een pretpark (kinderen uit twee huizen)

 

Verder hebben we de kinderen ook elke dag getrakteerd op fruit zoals watermeloen en papaya. Dit krijgen zij namelijk niet, omdat het prijzig is. Tenzij het wordt gesponsord. Verder hebben we ook toetjes uitgedeeld zoals ijs en koekjes. En aangezien de kinderen bijna altijd vegetarisch eten, hebben we ze ook keer een kipmenu voorgeschoteld.  Grappig weetje: de recente kipprijzen zijn in India elke dag te lezen in de krant.

 

 Veel computers die de kinderen tijdens computerclass gebruiken, zijn erg oud, met slechte beeldschermen en geen goede programma's. Daarom hebben we ook nieuwe computers gekocht voor de kinderen.

 

Allemaal leuke dingen dus. Maar het leukste en tevens iets wat onbetaalbaar is, is de tijd die we kletsend en lachend met de kinderen hebben doorgebracht. 

 Na een zit van 3,5 uur is de film afgelopen en lopen we weer richting huis.
 

In Hyderabad is het zo'n 28 graden. Overdag lekker warm en 's avonds wat frisser. Voor ons zijn het zomerse temparaturen, voor de inwoners van Hyderabad niet. Wat heel veel mensen nu dragen, zijn oorwarmers. Ook een aantal jongens in het huis. Elke keer als ik het zie, moet ik lachen. Als ik ze erop aanspreek zeggen ze serieus: "Sister, it's winter!" Volgens hun is het tegen de wind en kou.

 

Sai draagt in plaats van oorwarmers een koptelefoon (zonder mp3, cd-speler of iets dergelijks als aansluiting). We zitten buiten en ik vraag aan Sai: "Is die koptelefoon ook bedoeld als bescherming tegen de kou?" Volgens hem is dat inderdaad zo. Maar er zit nog een verhaal achter. "Ik ben 18 jaar, en ik wil ook wel dat meisjes naar mij kijken. Dus als ik mijn koptelefoon op doe, is het ook nog eens heel stoer en trek ik aandacht", legt Sai uit.

 

Ik moet lachen en zeg dat ik het beter begrijp. Maar een koptelefoon of oorwarmers tegen de kou in 28 graden? Dat begrijp ik nog steeds niet.

 

Sai met koptelefoon.

Met een fototoestel in mijn hand probeer ik leuke kiekjes te maken. Soms draag ik het toestel over aan een jongen en mag hij foto's schieten. Hoe mooi het beeldmateriaal ook is, niets kan tippen aan het

(live) moment dat is vastgelegd... Maar gelukkig helpen foto's wel om die mooie herinneringen naar boven te halen.

 

Op de foto met Vishnu (links) en Subbu. Op hun verzoek met de armen hoog.

 

Babu is erg lief, maar hij kreeg wel op zijn kop toen ik hem met dit shirtje zag lopen....

 

De kinderen hebben veel regelmaat. Zoals met etenstijden. 20.00 uur stipt is het tijd voor 'supper'.

 

Twee jongens vermaken zich tijdens Raindance. Terwijl een sproeier aanstaat, worden de bekendste liedjes gedraaid en dansen de kinderen. Dit was tijdens ons georganiseerde uitje naar pretpark Mount Opera (iedereen noemt het overigens Mountepera). 120 kinderen gingen mee.

Een aantal keer per week mogen de kinderen tv kijken. Toen Kapila en ik er van de week bij gingen zitten, viel een ding op. De ruim vijftig jongens die er zaten, waren erg stil. Ook als er gezapt werd tijdens een film waar iedereen van genoot, omdat ze elke keer aan het lachen waren. 
Wat bleek? Er is een jongen die verantwoordelijk is voor de afstandsbediening. En hij mag ook zelf bepalen wanneer er van zender wordt veranderd en hoe hard of zacht het geluid staat.

 

Bij ons thuis gaat dat anders. Mijn neefje wilt graag het ene programma bekijken, mijn broer het andere en ik wil het geluid meestal zachter hebben. Die verschillende meningen gaan gepaard met discussies.

Misschien moet ik het idee van de jongens overnemen: een verantwoordelijke voor wat er thuis wordt bekeken, zonder verder gezeur. Hierbij kies ik mezelf meteen als de tv-baas van huize Zgaoui. 

 

Vanaf de eerste dag dat we hier aankwamen, vragen de kinderen dagelijks: "Some me some karatemoves sister!" Dus hebben we in ons programma ook een ochtendje Tang Soo Do (Koreaanse gevechtskunst) gepland.

 

Een uurtje les voor de jonge kinderen, en een uur voor de oudere. Ik had in plaats van een zwarte band een sjaal om mijn middel met verschillende kleuren.

De trainingen begonnen met een warming-up, gevolg door een aantal basistechnieken. Ook hebben we geoefend hoe je een stoot kunt ontwijken en hoe je een tegenstander kunt uitschakelen als je wordt gegrepen bij de pols. Bij het voordoen van deze technieken reageerden de kinderen verbijsterd. Daarna moesten ze lachen en klapten ze, want: 'sister' had een tegenstander uitgeschakeld.

 

Tijdens de les voor de oudere jongens, was het mijn beurt om te lachen. Tijdens de push ups hoorde ik velen na drie keer opdrukken al puffen en hijgen. Ik keek ze aan met een glimlach en telde gewoon verder terwijl zij een voor een op hun buik ploften.  

Het was erg leuk om mijn passie, sporten, met de kinderen te delen. Vooral omdat ik mijn trainingen erg mis. Ik heb de jongens een opdracht meegegeven. Als ik ze de volgende keer weer bezoek, wil ik de geoefende technieken terug zien.  

 

Een Tang Soo Do-les begint en wordt geindigd met een meditatitie van ongeveer twee minuten. Deze jongens mediteren elke ochtend minstens een kwartier. Dus deze twee minuten hielden ze ook makkelijk vol. 

 

Hier laat ik een bevrijdingstechniek zien als ik door Venkat bij mijn pols wordt gegrepen.

Een keer per jaar worden de ogen getest van de jongens. Gister was het zover. Een groepje vrijwilligers uit India die bezochten het huis om de gehele ochtend de ogen te testen en tips te geven. Bijvoorbeeld dat ze tijdens het lezen van een boek voldoende afstand moeten nemen.

 

Het ging in rap tempo. Zo'n zeventig jongens werden binnen een uur getest. Wij mochten ook meehelpen. Op een afstand van zes meter hield ik een blaadje vast waar de hoofdletter E vier keer was afgebeeld. Met de poten verschillende richtingen op. De jongens moesten hun hand voor hun ene oog houden, en dan weer voor het andere ogen. Met hun vingers gaven ze aan welke kant de poten. Bij twee fouten of meer, krijgt het kind een vervolgtest bij de arts in het ziekenhuis.

 

Nu is er slechts een jongen die een bril draagt. Die bril heeft vaak vaak 'uitstapjes'. Zoals bij een verkleedwedstrijd als een huisgenoot een nerd nadoet. Dit was namelijk de dag ervoor zo. Of gewoon voor de fun, omdat ze het mooi vinden. Style noemen ze het dan. Handig toch, zo'n multifunctionele bril.

 

 

 

 

 

Er was eens een leeuw en een mier. Zo begon de mop van Radju. Kapila en ik zitten met een groepje jongens te kletsen. Deze jongens kennen we sinds ons eerste bezoek in 2008. En net zoals alle inwoners zijn ze stuk voor stuk getalenteerd. Ze kunnen sowieso allemaal goed dansen. Daarnaast hebben ze ook andere specialiteiten.

 

Zo wordt ons verteld dat Radju goede moppen kan vertellen. Zo begint hij: "Er was eens een mier een leeuw. De mier vond de leeuw erg leuk. Dus ging de mier naar de leeuw en zei: 'Ik vind je leuk'. De leeuw vond dat lief om te horen, maar het leek hem onmogelijk om iets te beginnen met de mier. De leeuw zei: 'Kijk hoe groot ik ben en hoe klein jij bent.'"

Daar was de mop geindigd. Radju was de rest van het verhaal vergeten... Dus een aantal keer per dag vraag ik aan Radju: 'En, hoe zit het met de mier en de leeuw?' Volgens hem komt er nog een eind...?

 

 

Tijdens het welkomsprogramma krijgen we geweldige dansjes te zien van de jongens. Kapila en ik zijn aan het genieten.

De directeur van het Don Bosco-huis, father Baloshwary, geeft ook een speech waar ik aandachtig naar luister. Hij vertelt dat hij het speciaal vindt dat we hier voor de derde keer zijn. En dat dat redenen moet hebben. Hij noemt 'passie' als een daarvan. En vervolgens: 'These two are part of the Don Bosco-family'.

Zo voelt dat ook. Kapila en ik zijn inderdaad niet voor niets voor de derde keer in Hyderabad.

 

Ik voel me een rijk persoon. Ten eerste maak ik deel uit van de familie Zgaoui. Met in Rotterdam lieve ouders, zussen, een (grote) broer en neefjes en nichtjes. Verder maak ik ook deel uit van de Tang Soo Do-family. Elke keer als ik ga trainen, voelt het als thuiskomen. Ik ken mijn leraar en trainingsmaatjes al zo lang, en het is altijd leuk als we samen zijn. Ook als we internationale wedstrijden hebben, heerst er een vertrouwd gevoel met gasten uit het buitenland. En ik behoor ook tot de Don Bosco-family in India, met vele broertjes die geweldig zijn.

 

De Van Dale beschrijft familie als:''bloedverwanten' of: 'een groep personen met dezelfde naam'. Ik vind dat afstandelijk klinken. Voor mij voelt familie als veel meer. Iets speciaals, dat misschien niet te omschrijven is, zelfs niet voor de Van Dale. Maar wat ik wel voel bij de Zgaoui-, Tang Soo Do- en Don Bosco-familie.

 

Voor we de kinderen in het Don Bosco huis bezoeken, hebben we een stop gemaakt in Mumbai. Om even bij te komen en te wennen aan het klimaat. Het is in India toch zo'n dertig graden warmer.

 

In Mumbai, dé Bollywoodstad, zijn we helaas geen Bollywoodsterren tegengekomen zoals de populaire Sharukh Khan. Maar dat geeft niet. Want onze koffers zijn weer gepakt, en het is tijd om naar onze eigen sterren te gaan in Hyderabad.

 

Kapila en ik beseffen nog niet dat we straks weer bij de kinderen zijn. Het besef komt pas als we  op het vliegveld in Hyderabad aankomen. Er staat een menigte buiten en we weten niet waar we moeten kijken. Dan horen we Subbu, een van de jongens uit het huis, ons roepen. Subbu is erg donker. Toen ik voor het eerst in het huis was, maakten anderen mij wijs dat Subbu oorspronkelijk uit Senegal komt. In de auto zeg ik: 'Subbu, from Senegal, right?' Hij lacht en zegt: 'No sister, I'm from Nigeria.'

We rijden op de snelweg en daarna door de donkere straten van Hyderabad. Het is al laat. Zullen de kinderen nog wakker zijn?

 

Op 't vliegveld, met Subbu.

Ghandi, Michael Jackson (met een roze afropruik) en een bosjesman. Dit en meer kwam allemaal het toneel op tijdens de Fancy show, een verkleedpartij. Ruim voor de show waren de meeste jongens spoorloos. Volgens de broeder hadden ze veel voorbereidingstijd nodig. Achter een groot gordijn waren ze druk bezig om zich om te toveren. De winnaars waren onder andere:

 

Andrea als vrouw! Hij had een beetje hulp van ons. Hij mocht mijn jurk aan (mijn open schoentjes paste hij helaas niet). Make-up en nagellak zorgden voor de finishing touch ;)

 

Sai als de hoofdrolspeler van de bekende Bollywoodfilm Ghajini. De hoofdrol speler lijdt aan geheugenverlies en schrijft informatie op zijn lichaam. Sai's lichaam was helemaal volgeschreven, inclusief zijn rug. Ook had hij net als de hoofdrol speler een kale plek op zijn hoofd (had hij met een scheermesje nageboots. Helaas is het niet te zien op deze foto).  Voor degenen die Ghajini niet kennen:

 

 

Heel leuk om te zien dat ze elkaar helpen voor de show en elkaar toejuichen als ze eenmaal in de spotlight staan. Ze hebben wederom indruk gemaakt op ons.